Ülke gündemi bir kez daha aynı tiyatronun perdesi arkasında dönüp duruyor. İYİ Parti Genel Başkanı Sayın Müsavat Dervişoğlu Meclis açılışına katıldı diye “tetikçilik” yapan, kendini muhalif ilan eden ama gerçekte sarayın emrine girmiş bazı televizyon kanalları; öte yandan CHP Genel Başkanı Özgür Özel ise Meclis açılışına katılmadı diye eleştiriliyor. Bu tartışmanın ortasında kalan tek şey ise milletin sabrının tükenmiş olması.
Önce bir şeye netlik kazandıralım: Siyaset, sahneye çıkıp alkış toplama yarışı değildir. Siyaset, halkın iradesine ve hukuk düzenine sahip çıkmaktır. Bir parti liderinin Meclis açılışına katılması ya da katılmaması, eleştiri konusu olabilir; ama bu tercihleri tökezletmek için çıkartılan medya mahkemeleri, gerçek gündemi örten birer saptırmadır. Halk, artık bu tür gösteri siyasetini yemiyor.
Sorun şu: Muhalefet kurumunun omurgası zayıflamış durumda. Ana muhalefet makamında oturan bir isim, yalnızca kendi partisine değil; meclise, demokrasiye ve topluma da liderlik etmek zorundadır. Eğer CHP, bu Meclis’in kurucu partisi olarak tek adam yönetimine karşı duracaksa, bunun sembolik reflekslerle sınırlı kalması yetmez. Ana muhalefet lideri, tüm Meclis’e öncülük etmelidir; tek tek provokasyonlar veya medyada gündem yapılan tartışmalar yerine, halkın önüne net bir hedef koymalıdır: Rejimin merkeziyetçi ve tek adam uygulamalarına son verilmeli, ülke derhal erken seçime götürülmelidir.
Bir başka çarpıcı soru da şu: 2023’te aklınız neredeydi? İstanbul veya diğer büyükşehir adayları üzerinden yapılan tercihler, bugün farklı beklentiler doğurmuş olabilir. İmamoğlu aday olarak desteklenmedi diye eleştiriler oldu; bugünse o dönemki tercihler üzerinden muhalefet içinde hesaplaşmalar sürüyor. Bu tür geçmişe takılıp kalan kıyaslamalar, bugün yapılması gereken esas işe engel oluyor: Milletin beklentisine cevap veren ortak bir strateji oluşturmak.
Medya cephesine gelince… Halk TV, Sözcü TV gibi kanalların bazen muhalefet kisvesi altında iktidar saikleriyle uyum gösterecek biçimde davranması; düşünce ve muhalefet çeşitliliğine zarar veriyor. Gerçek muhalefet; bağımsız, ilkeli ve kural tanımaz olmalıdır. Sözde muhaliflik yapıp sarayın esrine girmek, yalnızca yayınların itibarını tüketmez; demokrasiyi de zayıflatır.
Peki çözüm nedir? Basit ama kararlı bir çağrı yapıyorum:
1. Ana muhalefet lideri, Meclis’i ve milletin temsilciliğini merkeze koymalı. Protestodan öte, Meclis’i mobilize eden, bütün milletvekillerini ortak bir hedef etrafında toplayan bir liderlik sergilemeli.
2. Erken seçim çağrısı net ve zorunlu hale getirilmeli. Tek adam rejiminin her şeyi tek elde topladığı bir sistemde, meşruiyet ve dengeyi yeniden tesis etmenin en yalın yolu, milletin hakim kararının yenilenmesidir. Bu çağrı, sadece bir slogan değil; ülkeyi normalleştirecek bir çıkış noktası olmalıdır.
3. Muhalefet içinde rekabet değil, işbirliği öncelenmelidir. Partiler arası çekişmeler, AKP’nin en çok istediği şeydir: Muhalefetin parçalanması. Bunu kıracak olan tek reçete, ortak hedef ve ortak eylemdir.
4. Medya sorumluluğuna çağrı yapılmalı. Gerçek muhalif yayıncılık, iktidar eleştirisini yaparken bağımsızlığı koruyan yayıncılıktır. Bu çizgiden sapmalar düzeltme gerektirir.
Bizler, artık AKP ile CHP’nin kayıkçı kavgasını izlemekten bıktık. Bu ülke, gösteri siyasetine değil; somut çözümlere, hukuka ve hesap verilebilirliğe muhtaç. Eğer muhalefet gerçekten “iktidarı değiştirmeye” niyetliyse, küçük hesapları ve medya temelli polemikleri bir kenara bırakıp halkın önüne net, uygulanabilir bir program koymalıdır.
Son söz: Muhalefet liderliği sadece koltuk iddiası değildir; milletin umudunu temsil etmektir. Eğer bu umut restorasyonunu başaramıyorsak, o koltuğun ne anlamı kalır?
Mehmet Açık
