Önce “yatırım geliyor” denir. Ardından umut dağıtılır. İş vaadi yapılır. Ekonomik kalkınmadan söz edilir.
Sonra bir bakarsınız… İnsanların sormaya başladığı sorular rahatsız etmeye başlamıştır.
Çünkü mesele sadece fabrika değildir. Mesele artık toprağın, suyun, havanın ve gelecek nesillerin meselesidir.
Bugün Düziçi’nde konuşulan konu tam olarak budur.
Kimse üretime karşı değildir. Kimse işsizliğin sürmesini istemez. Kimse gençlerin doğduğu memleketi terk edip büyük şehirlerin beton sokaklarında kaybolmasını istemez.
Elbette yatırım olsun. Elbette üretim artsın. Elbette insanlar ekmek kazansın.
Ama artık bu millet şunu çok iyi biliyor: Her yatırım kalkınma değildir.
Bazı yatırımlar vardır… Kazandırdığı para birkaç kişinin cebine gider ama bedelini bütün şehir öder.
Bugün vatandaşın sorduğu sorular boşuna değildir.
Bu fabrikanın çevreye etkisi nedir? Hangi raporlar hazırlandı? Tarım arazileri korunacak mı? Yer altı suları etkilenecek mi? Çıkacak atık nasıl bertaraf edilecek? Baca gazı filtre sistemleri yeterli olacak mı? Bölgedeki hava kalitesi nasıl korunacak? Kanser vakalarının artmayacağını kim garanti edebilir?
Bu sorulara kızılmaz. Bu sorular susturulmaz. Bu sorular küçümsenmez.
Çünkü bunlar halkın kendi yaşam alanına sahip çıkma refleksidir.
Bugün insanlar artık sadece “yatırım geliyor” manşetleri görmek istemiyor. Ayrıntı görmek istiyor. Şeffaflık görmek istiyor. Gerçek görmek istiyor.
Çünkü geçmişte bu ülkede nice “büyük yatırım” diye başlayan projelerin ardından kuruyan dereler, zehirlenen topraklar ve hasta olan insanlar kaldı.
Önce “iş olacak” dediler… Sonra köyler boşaldı.
Önce “ekonomi canlanacak” dediler… Sonra insanlar nefes alamaz hale geldi.
İşte bu yüzden vatandaş bugün daha dikkatli. Daha sorgulayıcı. Daha bilinçli.
Ve bu çok kıymetlidir.
Çünkü memleket sevgisi sadece bayrak paylaşmakla olmaz. Gerçek memleket sevgisi; toprağına, suyuna, ağacına ve insanına sahip çıkmaktır.
Bir ilçeyi sevmek sadece seçim zamanı meydanlarda görünmek değildir. Asıl mesele, o ilçenin geleceği tehlikeye girdiğinde nerede durduğundur.
Bugün bazıları sırf güçlü görünmek için susabilir. Bazıları kalabalığın arkasına saklanabilir. Bazıları “aman bana dokunmasın” diyebilir.
Ama halk her şeyi görür.
Sessiz kalması görmediği anlamına gelmez.
Bu memleketin insanı kimin gerçekten samimi olduğunu da bilir, çıkarı için konuşanı da bilir, rüzgâra göre yön değiştirenleri de bilir.
Çünkü küçük şehirlerin hafızası büyüktür.
Düziçi belki haritada küçük bir nokta olabilir… Ama insanının vicdanı büyüktür.
Bugün mesele bir fabrikanın yapılıp yapılmaması değildir.
Mesele; yarın çocuklarımızın hangi havayı soluyacağıdır.
Mesele; bu topraklarda tarımın devam edip etmeyeceğidir.
Mesele; beş kişinin kazanacağı para uğruna binlerce insanın sağlığının riske atılıp atılmayacağıdır.
Ve mesele şudur: Bir memleketin geleceği, birkaç imzaya sığdırılabilecek kadar değersiz değildir.
Hiç kimse halkın endişesini küçümsememelidir. Çünkü bu insanlar yaşadıkları toprağı korumaya çalışıyor.
Doğa sustuğu için sahipsiz değildir.
Bir dere konuşmaz… Ama kuruduğunda herkes fark eder.
Bir orman bağırmaz… Ama yok olduğunda nefes eksilir.
Toprak şikâyet etmez… Ama bir gün ürün vermemeye başladığında bedeli ağır olur.
Bugün alınacak yanlış kararların faturası yıllarca ödenebilir.
İşte bu yüzden mesele sadece ekonomi değildir. Mesele vicdandır. Mesele sorumluluktur. Mesele gelecek kuşaklara nasıl bir memleket bırakılacağıdır.
Ve herkes şunu bilmelidir:
Bugün makamı olanın yarın olmayabilir. Bugün güçlü görünen yarın yalnız kalabilir. Bugün alkışlananlar yarın hesap vermek zorunda kalabilir.
Ama doğaya verilen zarar kolay kolay silinmez.
Düziçi bunu unutmaz.
Bu halk; kim gerçekten memleket için mücadele etti, kim sustu, kim korktu, kim çıkarını düşündü, kim doğanın yanında durdu…
Hepsini hafızasına yazar.
Çünkü mesele kişi meselesi değildir.
Mesele memleket meselesidir.
Güncel Haber Ajansı / Dünya İstihbarat Press Haber Müdürü Batuhan Yurtsever yazdı.
