SUYA DALAN TİLKİ
Mehmet Açık – Köşe Yazısı
Anlatılır ki…
Tilki, vücudundaki pirelerden çok özel bir yöntemle kurtulur.
Yavaşça suya yaklaşır…
Dikkatle, sabırla, milim milim suya girer.
Pireler rahatsız olur, yukarı doğru tırmanmaya başlar.
En sonunda hepsi tilkinin burnunun ucunda toplanır.
Ve o an gelir.
Tilki bir hamleyle tamamen suya dalar.
Pireler, yani onu kemiren, onu yoran, ona görünmeden zarar veren ne varsa… hepsi yok olur.
Hayat da böyledir aslında.
Özellikle de “güçlü” insanın hayatı…
Fırtınalarla, yıkımlarla, yalnızlıkla sınanır güçlü insan.
Güçlü olduğu için değil, hayatın ona biçtiği rol böyle olduğu için…
Zamanla çevresi boşalır.
Arkadaşlar uzaklaşır, tanıdıklar kaybolur.
En çok da emek verdiği, zamanını, sevgisini, enerjisini paylaştığı insanlar… sessizce çekip gider.
Hatta bazen aile bile geri çekilir.
Yol arkadaşları, iş ortakları, “kardeşim” dediği dostları — birer birer silinir hayatından.
Ve güçlü insan…
Hayatın buz gibi sularında tek başına kalır.
Üzgün, yorgun, hatta zaman zaman kırılmış bir şekilde.
Ama biliyor musun?
Belki de gitmeleri gerekiyordu.
Çünkü çoğu, dost gibi görünen birer “pireydi”.
Senden besleniyor, senin varlığında kendine yer açıyor, seni kullanıyordu — fark ettirmeden.
Zor günler, kimseyi değiştirmez.
Sadece kimin ne olduğunu sana gösterir.
Aristoteles bile bu yalnızlığı yaşamış.
Zor zamanlarında yanında bir tek dost bile kalmamış.
Ama sonra…
Sonra tilki gibi sudan çıkan insan, kendini daha iyi tanır.
Arınır.
Temizlenir.
Kendini yeniden inşa eder.
Hayatının “eksildim” sandığın dönemleri, aslında en fazla “fazlalıktan kurtulduğun” zamanlardır.
Kendine yeniden yer açtığın, kendi sesini en çok duyduğun anlardır.
O yüzden…
Gidenlere, seni yalnız bırakanlara, zor günlerinde yanında durmayanlara kırılma.
Onlara teşekkür et.
Gerçek yüzlerini gösterdikleri için…
Ve tıpkı o tilki gibi, bir gün o sudan çıktığında:
Daha güçlü, daha temiz, daha çok “sen” olacaksın.
Mehmet Açık
Hayatın içinden bir not…
