Son yıllarda medya dünyasında en çok karıştırılan kavramlardan biri “gazetecilik” ile “ekrana çıkmak” arasındaki fark oldu. Ne yazık ki birçok medya patronu için gazetecilik artık reyting getiren yüzlerden, tartışma programlarından ve sosyal medya etkileşimlerinden ibaret görülüyor. Oysa gerçek gazetecilik; sahada ter döken muhabirin, gece gündüz çalışan editörün, kameramanın, montajcının ve görünmeyen emekçilerin omuzlarında yükselir.
Özlem Akarsu Çelik’in Cafer Mahiroğlu ile yaşadığı polemik, aslında Türkiye medyasındaki daha büyük bir sorunun dışa vurumudur. Gazetecinin yalnızca maaş alan ve ekrana çıkan bir figür olarak görülmesi, medya sektörünün içine sürüklendiği yüzeyselliğin en net göstergesidir.
Gazetecilik; patronun istediği konuğu ekrana çıkarmak, hazır metinleri okumak ya da gün boyu her konuda konuşan “ekran yüzleri” üretmek değildir. Gazetecilik; kamu adına soru sormaktır. Güç odaklarına karşı mesafeyi koruyabilmektir. Ezilenin, sesi duyulmayanın yanında durabilmektir. Gerektiğinde bedel ödemeyi göze alabilmektir.
Bugün televizyon ekranlarının aynı isimlerle doldurulmasının temel nedeni de budur. Çünkü gerçek habercilik emek ister, bütçe ister, ekip ister. Muhabire yatırım yapmanız gerekir. Araştırmaya kaynak ayırmanız gerekir. Sahaya çıkmanız gerekir. Ama bunların yerine birkaç “konuşan kafa” ile saatlerce yayın yapmak daha kolay ve daha ucuz geliyor.
Ancak unutulan bir gerçek var: İzleyici artık bunu görüyor. İnsanlar aynı yüzlerin her konuda ahkam kestiği programlardan yoruldu. Çünkü toplumun ihtiyacı propaganda değil, hakikattir.
Gazetecinin temel amacı şöhret olmak değildir. Ekran, gazetecilik mesleğinin sadece bir aracıdır. Gerçek gazetecilik masa başında değil, hayatın içinde yapılır. Bir işçinin grevinde, bir annenin gözyaşında, bir deprem enkazında, bir adliye koridorunda ortaya çıkar.
Bugün medya sektörünün en büyük problemi de tam olarak budur: Gazetecilik yerine “görünürlük” kültürünün öne çıkarılması. Oysa mesleğin özü; etik, emek ve bağımsızlıktır.
Hiçbir medya patronu, gazeteciyi yalnızca ekrana çıkan bir çalışan olarak göremez. Çünkü gazetecilik, maaş bordrosundan büyük bir meslektir. Ve bu meslek, gücünü patronlardan değil halkın haber alma hakkından alır.
Özlem Akarsu Çelik’in çıkışı, belki de bu nedenle birçok gazetecinin içinde biriken sessiz itirazın yüksek sesle dile gelmiş halidir.
