Ülkem… Başımız Sağ Olsun
Yazan: Buse Yılmaz
Bu sabah içime bir ağırlıkla uyandım. Güneş yine doğdu belki ama, bu ülkenin üzerinde bir gölge vardı.
Pençe-Kilit Harekâtı’ndan gelen haber yüreğimizi dağladı:
12 evladımız… 12 Mehmetçiğimiz… 12 vatan sevdalısı…
Artık aramızda değil.
Her biri farklı şehirden, farklı ocaktan, aynı duayla çıkmıştı yola:
“Vatan sağ olsun…”
O vatan şimdi bir kere daha kanla sulandı.
Ve biz, yine ekrana kilitlendik, haber bültenlerini sessizce izledik, gözyaşımızı içimize akıttık.
Şehit Düşen Yalnızca 12 Asker Değildi
Her biri, bu toprağa sevdalı bir annenin duasıydı.
Her biri, yarım kalmış bir hayat, gözü yolda bir baba, ardında gözyaşını içine akıtan bir nişanlı, kardeş, evlat bıraktı.
Ve biz bu acıya alıştık demeyeceğim.
Alışmamalıyız.
Çünkü bu acı “normalleşirse”, bu ülke bir daha hiçbir sabah huzurla uyanamaz.
Vatanı Sevmek Sadece Bayrak Sallamak Değildir
Bugün ekran karşısında gözyaşı döken herkesin kendine sorması gereken bir soru var:
“Ben bu ülkeyi ne kadar sahipleniyorum?”
Vatanı sevmek sadece mitingde slogan atmak, millî maçta bayrak sallamak değildir.
Vatanı sevmek, şehit haberine bir günlüğüne üzülüp sonra unutmak hiç değildir.
Vatanı sevmek; adaletin, vicdanın, dürüstlüğün yanında durmaktır.
Vatanı sevmek; sınırda nöbet tutan asker kadar bu ülkenin içinde de emniyet, birlik ve saygıyı korumaktır.
Şehitler Hep Aynı Sözle Uğurlanır: “Vatan Sağ Olsun”
Ama bu söz, ne kolay söyleniyor değil mi?
Oysa bu bir bedel.
Her “vatan sağ olsun” diyen aile, aslında ciğerinin yarısını toprağa veriyor.
Ama başını eğmiyor.
Ama isyan etmiyor.
Ama bu milletin ayakta kalması için sessizce dimdik duruyor.
İşte o yüzden diyorum:
Bu milletin mayasında asalet var.
Bu milletin yüreğinde iman, gözlerinde gurur var.
Milletçe Susmamalı, Unutmamalıyız
Şehitler sadece askeri birer kahraman değil;
bu milletin varlık harcıdır.
Onları anmak bir günle sınırlı olmamalı.
Birilerinin açıklama yapmasıyla, taziye mesajlarıyla geçiştirilmemeli.
Her şehit sonrası şu soruları sormalıyız kendimize:
• Bu çocuklar neden ölüyor?
• Terör hâlâ neden can almaya devam ediyor?
• Geride kalanlar ne hissediyor?
Ve en önemlisi…
“Ben bu vatana nasıl sahip çıkıyorum?”
Unutmayalım: Vatan Sevgisi Sözle Değil, Duruşla Ölçülür
Bugün birlik olmak, bir partiye, bir lidere, bir görüşe sarılmak değil;
şehidin tabutuna sarılan annenin gözündeki acıya saygı duymaktır.
Bugün bayrağı paylaşmak değil,
o bayrağın gölgesinde bir ve beraber yaşayabilmektir.
Son Sözüm Şudur:
Ülkem… Başımız sağ olsun.
Evlatlarımıza rahmet, ailelerine sabır, milletimize birlik diliyorum.
O çocuklar bizim…
Ve bu vatan, onların mirası…
O mirasa gözümüz gibi bakmak da bizim namus borcumuzdur.
Saygılarımla,
Buse Yılmaz
