Mersin’in Akdeniz ilçesinde sessiz ama derin bir adaletsizlik yaşanıyor. Mahkeme karar veriyor, “Tahliyeyi durdurun” diyor. Ama dinleyen yok. Çünkü belediyenin başında halkın seçtiği biri değil, merkezden atanmış bir kayyum var. Ve o kayyum, kendini mahkemeden de, halktan da üstün görüyor.
Mahmudiye Mahallesi’nde yıllardır ayakkabı tamirciliği yapan, büfecilikle geçinen onlarca emekçi tahliye edildi. Kulübeler mühürlendi. Bazı esnafa üç-beş gün içinde boşaltın denildi. Gerekçe mi? “Yeşil alan yapacağız.”
Ancak işin ilginç yanı şu: Aynı alanda bulunan “Kadın Emeği Pazarı”na dokunulmadı. Çünkü o alanın belediyeye yakın çevreler tarafından işletildiği öne sürülüyor. Hukuk bir kenara, eşitlik ilkesine bile uyulmuyor. Bu tabloyu gören bir vatandaş artık şunu sormaktan geri durmuyor:
“Kayyum mu daha güçlü, yoksa mahkeme kararı mı?”
Bu sorunun cevabını Karar Partisi Mersin İl Başkanı Hacı Mehmet Özer çok net veriyor:
“Bu tahliyeler açıkça hukuksuzdur. Mahkeme kararının çiğnendiği, halk iradesinin yok sayıldığı bir ortamda demokrasiden söz edilemez. Kayyum, mahkemenin değil, kendi keyfinin gereğini uyguluyor.”
17 yıldır ayakkabı tamirciliği yapan Ahmet Şeremet’in sesi çatlıyor:
“Yasal zeminde, vergi ödeyerek burada çalışıyoruz. Bu sadece bir kulübe değil, bizim ekmek teknemiz.”
İnsan Hakları Derneği MYK Üyesi Hakkı Demir de sürece sert tepki gösteriyor:
“Geçici bir kaymakam, mülkiyet tasarrufunda bu kadar ileri gidemez. Mahkeme kararı açık, tahliyeler hukuka aykırı.”
DEM Parti Mersin İl Eş Başkanı Bedriye Kuş ise tahliyeleri siyasi tasfiye olarak yorumluyor:
“Halkın alanı, kayyumun çevresine açılıyor. Yeşil alan bahanesiyle esnaf tasfiye ediliyor.”
14 yıl belediyede çalışan Özlem Demir’in hikâyesi ise sürecin bir diğer yüzünü gösteriyor. Siyasi görüşü nedeniyle önce dışlanmış, sonra keyfi tutanaklarla işten çıkarılmış:
“Sürgün gibi görevlendirmeler yapıldı. Siyaset, işyerinin içine kadar sokuldu.”
Esnafın cevabı net:
“Biz geçici değiliz. 17 yıldır buradayız. Keyfi uygulamalara karşı hakkımızı sonuna kadar savunacağız.”
Bu tablo gösteriyor ki mesele bir kulübe değil. Mesele, hukuk ile keyfiyetin, halk ile atanmışların, adalet ile ayrımcılığın savaşı.
Ve bugün Mersin’de, halkın sesi adalet için yükseliyor.
Soru hâlâ güncelliğini koruyor:
“Bu ülkede söz mahkemede mi, yoksa kayyumda mı?”
